Możesz kochać dziecko i wciąż się bać. Jedno nie wyklucza drugiego.

Kiedy budzisz się z rozpędzonymi myślami, nie próbuj rozwiązać całej przyszłości w łóżku. Połóż dłoń tam, gdzie jest Ci wygodnie, i oddychaj bez pogłębiania oddechu: wdech przez cztery spokojne sekundy, wydech przez sześć. Zrób sześć takich cykli. Jeśli liczenie zwiększa napięcie, po prostu pozwól, by wydech był trochę dłuższy.

Potem zastosuj oddzielenie się od myśli. Zamiast „coś jest nie tak” powiedz w głowie: „Mam teraz myśl, że coś jest nie tak”. Nazwij też emocję: „To jest lęk”. Nie musisz jej usuwać; zauważasz tylko, że myśl jest zdarzeniem w umyśle, a nie informacją medyczną.

Zapisz jedną obawę i jeden krok na rano, na przykład telefon do położnej albo pytanie na wizytę. Następnie wróć do odczucia poduszki i ciężaru ciała. Niepokojące objawy fizyczne oceniaj zgodnie z zaleceniami zespołu medycznego; jeśli nie wiesz, czy wymagają pilnego kontaktu, skorzystaj z podanego Ci numeru medycznego.

Po porodzie mogą pojawić się płaczliwość, drażliwość i przytłoczenie. Zamiast samodzielnie nadawać im nazwę, przez kilka dni zapisuj krótko: nastrój, sen możliwy poza pobudkami dziecka, apetyt, napięcie oraz to, czy udaje Ci się wykonywać podstawowe czynności. Liczy się nie jeden trudny moment, lecz utrzymywanie się, nasilanie i wpływ objawów na codzienność.

Skontaktuj się z położną, lekarzem lub specjalistą zdrowia psychicznego, jeśli smutek nie odpuszcza, pogłębia się, odcina Cię od bliskich albo utrudnia opiekę nad sobą lub dzieckiem. Możesz pokazać swoje notatki i powiedzieć wprost: „Od porodu czuję się tak przez większość dnia i potrzebuję oceny”. Nie musisz czekać, aż będzie bardzo źle.

Na dziś wybierz jedną podstawową potrzebę i poproś o konkretną pomoc: posiłek, prysznic, godzinę odpoczynku lub obecność drugiej osoby. Jeśli pojawiają się myśli o skrzywdzeniu siebie lub dziecka, silne splątanie albo utrata kontaktu z rzeczywistością, natychmiast skorzystaj z pomocy ratunkowej.

Ciąża i macierzyństwo mogą mieścić sprzeczne emocje. Spróbuj ćwiczenia „i jednocześnie”. Dokończ dwa zdania: „Cieszę się z…” oraz „I jednocześnie czuję…”. Możesz kochać dziecko i tęsknić za dawnym życiem, czekać na narodziny i bać się porodu, być wdzięczna i wyczerpana. Jedno uczucie nie unieważnia drugiego.

Gdy pojawia się myśl „powinnam być szczęśliwa”, nazwij ją: „To jest zasada, którą na siebie nakładam”. Zapytaj, czy powiedziałabyś to bliskiej osobie w tej samej sytuacji. Zamień ją na zdanie bardziej zgodne z rzeczywistością: „Nie muszę czuć jednej emocji przez cały czas. Mogę sprawdzić, czego potrzebuję teraz”.

Ogranicz na jeden dzień źródło presji: wycisz konto pokazujące wyłącznie idealne macierzyństwo albo odpowiedz bliskim: „Nie potrzebuję teraz przypominania, że powinnam się cieszyć; potrzebuję, żebyś mnie wysłuchał”. Jeśli trudne emocje utrzymują się lub utrudniają codzienność, warto omówić je z położną, lekarzem albo psychologiem.

Zacznij od zmiany celu: przez najbliższe kilka minut nie musisz zasnąć, tylko dać ciału warunki do odpoczynku. Przygaś ekran, podeprzyj ciało wygodnie i zrób sześć łagodnych oddechów z nieco dłuższym wydechem. Sprawdź kolejno czoło, szczękę, barki i dłonie, pozwalając każdemu miejscu trochę zmięknąć.

Jeśli myśli wracają, trzymaj obok kartkę. Zapisz hasło oraz poranny krok: „wyprawka — sprawdzę listę po śniadaniu”. Potem nazwij trzy neutralne doznania, na przykład chłód powietrza, ciężar kołdry i dźwięk za oknem. To daje uwadze spokojniejsze miejsce niż planowanie i przewidywanie.

Gdy długo leżysz coraz bardziej napięta i możesz bezpiecznie wstać, przenieś się na chwilę w spokojne miejsce i zajmij czymś mało pobudzającym; wróć, gdy pojawi się senność. Regularną lub bardzo uciążliwą bezsenność omów z lekarzem lub położną, szczególnie przed stosowaniem leków, ziół czy suplementów w ciąży lub podczas karmienia.